Low Official Video

Ο Michael Jackson ακούγεται στο νέο τραγούδι του Lenny Kravitz
Οι φανατικοί του βασιλιά της pop θα ενθουσιαστούν με το Low

Μόλις κυκλοφόρησε και το official video clip του νέου τραγουδιού του Lenny Kravitz με τίτλο “Low”. Ένα ατμοσφαιρικό funky κομμάτι που εξυμνεί τη σεξουαλική απελευθέρωση, ενώ o ήχος του είναι ξεσηκωτικός και αισθησιακός, βασισμένος στο μπάσο, τις συνθετικές νότες, την κιθάρα και τα έγχορδα που πλαισιώνουν το μοναδικό του φαλσέτο.

Κάτι όμως που δε θα μπορούσε να περάσει απαρατήρητο είναι η γνώριμη και εμβληματική φωνή του αξεπέραστου βασιλιά της pop Michael Jackson, ο οποίος ήταν ένα από τα σπουδαιότερα είδωλα για τον Kravitz, που ακούγεται στα φωνητικά. Το video clip σκηνοθετήθηκε από τον Mathieu Bitton και σας μεταφέρει στην Αμερική των 60’s και 70’s, με πρωταγωνιστές καθημερινούς ανθρώπους της διπλανής πόρτας. Ο διάσημος τραγουδιστής δίνει το «παρών» μόνο με τη χαρακτηριστική χροιά του, χωρίς να κάνει καμία εμφάνιση.

Το “Low” είναι ένα από τα 12 τραγούδια που περιέχει το πολυαναμενόμενο άλμπουμ του “Raise Vibration” -το οποίο αναμένεται να κυκλοφορήσει στις 7 Σεπτεμβρίου- και σίγουρα θα κερδίσει μια θέση στην καθημερινή music list σας, αλλά και την κορυφή των charts!

Πηγές: GLOW.GR / Youtube / Youtube

 

Love Never Felt So Good

love

Το μουσικό βίντεο του Michael Jackson για το τραγούδι “Love Never Felt So Good” με τον Justin Timberlake! Στο βίντεο υπάρχει υλικό από τα clips του MJ για παλαιότερα τραγούδια του, δηλαδή τα “Beat It,” “Bad,” “Black or White” και “You Rock My World” και με όμορφο και παράλληλα ιδεατό τρόπο μπαίνει στο video ο Justin Timberlake.

Απολαύστε το!

Πηγές: mix grill / imdbYoutube / michaeljacksonVEVO

Andy Warhol

Ο Mάικλ Τζάκσον όπως τον είδε ο Γουόρχολ.

Στην Εθνική Πινακοθήκη του Λονδίνου φιλοξενείται μια έκθεση πραγματικό ορόσημο, αφιερωμένη στη ζωή και το έργο τού «βασιλιά της ποπ», ο οποίος έφυγε από τη ζωή πριν από εννέα χρόνια, 25 Ιουνίου 2009. Το θέμα της είναι το πώς η δουλειά του ενέπνευσε εξίσου μεγάλα ονόματα της καλλιτεχνίας.

Για πολλά χρόνια μεσουράνησε στα charts όλου του πλανήτη, γέμισε στάδια, πούλησε εκατομμύρια δίσκους, έκανε δισεκατομμύρια στόματα να τραγουδούν τις επιτυχίες του. Ο Μάικλ Τζάκσον παραμένει, ακόμη και μετά θάνατον, μία από τις πλέον επιδραστικές και σημαντικές φιγούρες του 20ού αιώνα, στην ποπ κουλτούρα ενώ η κληρονομιά του συνεχίζει να επηρεάζει και τα τωρινά χρόνια. Το έργο του έχει μείνει ανεξίτηλο στη μοντέρνα μουσική, τα βίντεό του υπάρχουν ακόμα στο YouTube με αμέτρητες προβολές, oι χορογραφίες του ακόμα προσπαθούν να αποδοθούν σε πίστες, η μόδα θα κουβαλά πάντα τις δικές του, στιλιστικές επιλογές. Το επίσης βέβαιο είναι ότι όλα τα χνάρια του στη σύγχρονη τέχνη δεν έχουν ιχνηλατηθεί όσο θα έπρεπε.

Αυτό, λοιπόν, θα επιχειρήσει η έκθεση της Εθνικής Πινακοθήκης του Λονδίνου, σχεδόν μια δεκαετία μετά τον θάνατό του (25 Ιουνίου 2009), με οδηγό τα έργα τουλάχιστον 40 δημιουργών. Ο Μάικλ ως καλλιτέχνης, αλλά και ως ιδέα, ως ανεξάντλητος καμβάς θεμάτων που όλοι συζητούν: χρώμα, φύλο, σεξουαλικότητα, ηλικία, διασημότητα.

Μια έκθεση για τον καλλιτέχνη που θα μνημονεύεται για πολλά χρόνια ακόμη, για τον «βασιλιά της Ποπ», τον αξεπέραστο περφόρμερ, τον ίδιο τύπο που ζούσε για να κάνει πλαστικές προσώπου, εκείνον που κατηγορήθηκε για παρενόχληση παιδιών – αν και ο ίδιος έμεινε για πάντα ένα παιδί. Η έκθεση θα ολοκληρωθεί στις 21 Οκτωβρίου και από τον Νοέμβριο του 2018 ως τον Φεβρουάριο του 2019 θα παρουσιαστεί στο Grand Palais στο Παρίσι, στη συνέχεια στο Bundeskunsthalle στη Βόννη και θα ολοκληρωθεί τον Νοέμβριο του 2019 στο Espoo Museum of Modern Art στη Φινλανδία.

Αν συνυπολογίσουμε την επιτυχία που είχε η αντίστοιχη του Ντέιβιντ Μπάουι -«David Bowie is»- που διοργάνωσε το V&A στο Λονδίνο και ταξίδεψε σε όλον τον κόσμο προσελκύοντας σχεδόν δύο εκατομμύρια επισκέπτες, η συγκεκριμένη για τον Τζάκσον θα σπάσει, κυριολεκτικά, τα ταμεία. Και ίσως έτσι κάνει τη National Portrait Gallery να ξεχάσει και τις σημαντικές οικονομικές δυσκολίες που περνά. Ταυτόχρονα αποτελεί μιας πρώτης τάξεως ευκαιρία στον καλλιτεχνικό διευθυντή της, δρα Νίκολας Κάλιναν, που είναι και ο βασικός επιμελητής της έκθεσης, να σημειώσει ακόμα μία τεράστια επιτυχία στο Λονδίνο.

Η έκθεση έχει στόχο να προσκαλέσει το κοινό να γνωρίσει τη σύγχρονη τέχνη, όπως σημειώνει ο Κάλιναν. Εκεί θα παρουσιαστούν έργα τέχνης που προέρχονται από μουσεία και ιδιωτικές συλλογές, κάποια που δημιουργήθηκαν ειδικά για την έκθεση, ενώ περιλαμβάνονται πολλά εικαστικά μέσα: ζωγραφική, φωτογραφία, βίντεο, εγκατάσταση, κολάζ. Με επίκεντρο πάντα τον Μάικλ Τζάκσον, στις ένδοξες στιγμές του.

Οπως, για παράδειγμα, εκείνη η στιγμή του μακρινού 1984, όταν ο τραγουδιστής ήταν 26 ετών και το «Time» ανέθεσε στον Αντι Γουόρχολ να σχεδιάσει το πορτρέτο του για το εξώφυλλο του περιοδικού. Και είναι μια ιστορική στιγμή, αφού αφενός στο πρόσωπό του δεν έχει μπει χειρουργικό νυστέρι και, αφετέρου, φορά το εμβληματικό κόκκινο τζάκετ από το βιντεοκλίπ για το «Thriller». Αυτό το έργο ανήκει στη συλλογή της National Portrait Gallery – το έκανε δωρεά το ίδιο το περιοδικό.

Μεταξύ των καλλιτεχνών που συμμετέχουν δεν υπάρχουν μόνο αστέρες όπως ο Γουόρχολ, αλλά και πολλοί νεότεροι. Ή και ανερχόμενοι. Ξεχωριστό ενδιαφέρον έχει το πορτρέτο που δημιούργησε ο Κεχάιντ Γουίλεϊ, όπου το έργο του για τον Μάικλ Τζάκσον ονομάζεται «Πορτρέτο Ιππασίας του Βασιλιά Φιλίππου Β’» και παρουσιάστηκε πρώτη φορά στο κοινό στην Αrt Basel του Μαϊάμι τον Δεκέμβριο του 2009. Συνδυάζει μέρη από έξι διαφορετικούς πίνακες, από τον Νταβίντ ως και τον Ρούμπενς, και φυσικά το πρόσωπο του ιππέα δεν είναι άλλο από αυτό του «Βασιλιά της Ποπ».

Αξεπέραστης αισθητικής είναι (και) οι φωτογραφίες του Ντέιβιντ Λασαπέλ, ένα τρίπτυχο για τον Μάικλ Τζάκσον. Αλλοτε να περπατά πάνω σε έναν φωτεινό διάδρομο παραπέμποντας στο moonwalk του, άλλοτε ως Ιησούς, άλλοτε ως Αρχάγγελος Μιχαήλ…

Μεταξύ των 40 και πλέον δημιουργών περιλαμβάνονται ο βραβευμένος με Turner Γκρέισον Πέρι που έχει αποτυπώσει τον Τζάκσον σε ένα από τα αγγεία του, η Ιζα Γκένζκεν (από τις πλέον επιδραστικές γυναίκες της σύγχρονης τέχνης, σύζυγος του Γκέρχαρντ Ρίχτερ) με ένα κολάζ εικόνων του Τζάκσον.

Επίσης, εκεί θα είναι και η Κάθριν Οπι με ένα έργο που αναφέρεται στην γκαρνταρόμπα της Ελίζαμπεθ Τέιλορ (ο Τζάκσον είχε εμμονή με τη σταρ), ο Πολ Μακ Κάρθι με μια πορσελάνινη κιτς καρικατούρα του Τζάκσον, ο Γιαν Πέι Μινγκ που είναι γνωστός για τα γιγαντιαία πορτρέτα διασημοτήτων και πολλοί άλλοι.

Καρέ του σταρ έχει παραχωρήσει στην ίδια έκθεση και ο Χάρισον Φανκ, ο προσωπικός φωτογράφος του Μάικλ, ο οποίος -επί τόσα χρόνια- αποτύπωσε στο φιλμ του μερικά από τα πιο κλασικά ενσταντανέ που φέρνουμε αυτόματα στο μυαλό μας όταν θυμόμαστε τον καλλιτέχνη που έφυγε νωρίς από αυτόν τον πλανήτη.

Ομως, από αυτή την έκθεση-ζωντανό μνημείο, θα απουσιάσει, τελικά, ένα από τα πιο γνωστά έργα σύγχρονης τέχνης που έχουν γίνει ποτέ για τον Μάικλ Τζάκσον: αυτό του Τζεφ Κουνς που απεικονίζει σε φυσικό μέγεθος τον σταρ να κρατά αγκαλιά τον χιμπαντζή που είχε ως κατοικίδιο. Ο ίδιος ο Κουνς δήλωσε ότι επιθυμία του ήταν να συμπεριληφθεί το έργο του, φαίνεται όμως ότι η μεταφορά ήταν δύσκολη. Βασικά, ακριβή.

Σε κάθε περίπτωση, η έκθεση συνοδεύεται από κατάλογο που θα φιλοξενεί, μεταξύ άλλων, κείμενα της Zέιντι Σμιθ, της Μάργκο Τζέφερσον και του Νίκολας Κάλιναν.

Η έκθεση «Michael Jackson: On the Wall» θα παρουσιάζεται στην Εθνική Πινακοθήκη του Λονδίνου από τις 28 Ιουνίου έως τις 21 Οκτωβρίου 2018.

Πηγή: Protagon.gr

Greek Fans

Οι θαυμαστές του Μάικλ Τζάκσον στην Ελλάδα του 2009.

13781816_578210289032256_4494825797245371099_n

Λίγοι μπορούν να ισχυριστούν ότι δεν ταράχτηκαν με τη μεγάλη είδηση της «αποφράδας Πέμπτης», 25 Ιουνίου 2009, ειδικά αν υπήρξαν παιδιά ή έφηβοι στα ’80s.Ο Μάικλ Τζάκσον ήταν η συλλογική ανάμνηση μιας ολόκληρης εποχής, για κάποιους ο ήρωας της παιδικής τους ηλικίας. Συνδυασμένης με το θρυλικό κόκκινο τζάκετ, με τις αδέξιες απόπειρες moon-walking μπροστά στον καθρέφτη, με τις 90άρες κασέτες φορτωμένες με τα τραγούδια του «Thriller» και «Bad». O «T» βρήκε τα «ορφανά» του Jacko, τα μέλη του ελληνικού fan club (mjhellas.gr), λίγες ώρες μετά το θάνατο του, έκπτωτου τα τελευταία χρόνια, «βασιλιά της ποπ».

Tο ραντεβού είναι σε ένα εμπορικό κέντρο. Απόλυτα ταιριαστό με το μέρος όπου δοξάστηκε ο, κάποτε (ή πάντα;), «βασιλιάς της ποπ» -ίσως το τελευταίο μαζικό όπλο του περίφημου αμερικανικού πολιτιστικού ιμπεριαλισμού. Λαμπερό άλλοθι, μαζί με τη Μαντόνα, των συντηρητικών χρόνων του Ρόναλντ Ρέιγκαν. Το mjhellas.gr ιδρύθηκε το 2000, έχει 260 εγγεγραμμένα μέλη, εκ των οποίων πάνω από 50 είναι ενεργά.

Κάποιοι συναντιούνται για πρώτη φορά με αφορμή το ρεπορτάζ, η μέχρι τώρα γνωριμία τους περιοριζόταν στις on-line δραστηριότητες. Λένε πως είναι μια πολύ δύσκολη στιγμή κι έχουν ανάγκη κάποιον να τα πουν. «Δεν κοιμηθήκαμε όλο το βράδυ. Μιλούσαμε στο τηλέφωνο, πήραμε τους δρόμους να ηρεμήσουμε λίγο, δίναμε κουράγιο ο ένας στον άλλον», λέει η Γιώτα Αναγνωστοπούλου, που ταξίδεψε από το Ηράκλειο για να βρεθεί με τους ομοίους της. Δεν υποκρίνονται τους συγκλονισμένους, (δείχνουν πως) είναι.

O Γαληνός Τσιμπανάκης λέει: «Ξεκίνησα να ακούω από το “Bad” κι έπειτα. Όταν κυκλοφόρησε, μου έτυχε κάτι πολύ σοβαρό -έχασα τη μητέρα μου πάνω στην εφηβεία-και πιάστηκα από τη μουσική του Μάικλ. Μου έδωσε απίστευτη δύναμη, έγινε το ναρκωτικό μου».

Αναφέρονται σε αυτόν με το μικρό του. Με διορθώνουν ομαδόν, όταν κάνω το λάθος να χρησιμοποιήσω αόριστο χρόνο. «Δεν ήταν, ΕΙΝΑΙ», με μαλώνουν. Προσπαθώ να καταλάβω πώς αποκτάς ψύχωση με ένα πρόσωπο που δεν θα γνωρίσεις ποτέ σου και που, δίκαια ή άδικα, τον έχουν κατηγορήσει για παιδοφιλία μέχρι διαρκείς απόπειρες αλλαγής χρώματος. Η Αθήνα Λειβάδη, διαχειρίστρια του site, έχει μια προσωπική ιστορία που δεν αφήνει περιθώρια.

«Είμαι άνθρωπος με ειδικές ανάγκες και, όταν τον είδα για πρώτη φοράνα χορεύει το 1993, μου έδωσε τεράστια δύναμη. Τώρα αισθάνομαι ότι έχασα τον πατέρα μου». Θυμάται ένα γράμμα που του έστειλε και απαγγέλλει από μνήμης («γνωρίζω πολύ καλά το γραφικό του χαρακτήρα για να ξέρω ότι το έγραψε αυτός») την απάντηση που της έδινε κουράγιο και την καλούσε στη Neverland. «Oι στίχοι, ο χορός και τα βιντεοκλίπ του. Ακόμα και ο πατέρας μου, που έχει τις αυστηρές αντιλήψεις ενός στρατιωτικού, είχε εντυπωσιαστεί βλέποντας το “Smooth criminal”. Εγώ έχω κερδίσει δύο φορές σε διαγωνισμούς χορού, “ερμηνεύοντας” κομμάτια του», θυμάται η Μαρία μαζί με ένα «κρίμα, ρε γαμώ το, που δεν πρόλαβα να τον δω live».

Μόνο η Αθηνά τα είχε καταφέρει το 2006 στα MTV Awards, ενώ η Γιώτα λέει πως «live δεν τον έχω δει, αλλά το 2005 βρισκόμουν συμπτωματικά στις ΗΠΑ και πέρασα μια βόλτα από το δικαστήριο όπου γινόταν η επίμαχη δίκη(!)».

WACKO Ή JACKO?

Τους θυμίζω διακριτικά τις φήμες. Δεν πτοούνται. Έχουν έρθει εφοδιασμένοι με ντοκουμέντα, έγγραφα, βιογραφίες, αποδεικτικά στοιχεία, η Σοφία Μούτου μου δίνει ένα CD με τα πρακτικά της δίκης. Η επωδός είναι κοινή: «Ποτέ δεν μας ενδιέφερε το τι έλεγαν τα media, ίσως στενοχωριόμαστε λίγο, αλλά τα θεωρούσαμε αναληθή. Από εκεί και πέρα, έχοντας μπει στο παιχνίδι από τα 6 του χρόνια, είναι φυσιολογικό να είχε και τα ψυχολογικά του… Κι εμείς έχουμε, εσύ όχι; Εδώ υπάρχουν ψώνια στην Ελλάδα που ξεφεύγουν με ένα χιτάκι.

Όλες αυτές οι φήμες μάς έκαναν πιο φανατικούς -από ένα σημείο και μετά τον νιώθαμε μέλος της οικογένειάς μας. Μπορεί να μην τον γνωρίσαμε ποτέ, αλλά διαμορφώσαμε άποψη για το τι άνθρωπος ήταν. Έκανε τόσα πράγματα για τα παιδιά, που δεν θα μπορούσε ποτέ να τα παρενοχλήσει σεξουαλικά», είναι η απαρέγκλιτη ετυμηγορία. Φυσικά, η ομολογία του πιτσιρικά Τζόρνταν Τσάντλερ την επομένη τού θανάτου ότι «είπα ψέματα» δεσπόζει στη δική τους «απολογία».

Χρησιμοποιούν φράσεις όπως «πολεμάμε από το 1993». Με ποιους, ρε παιδιά; «Με την κακή δημοσιότητα και όσους έγραφαν ή έλεγαν ό,τι τους κατέβαινε. Ειδικά τον τελευταίο καιρό, σχεδόν μέρα παρά μέρα, αναγκαζόμαστε να απαντάμε με e-mails και τηλέφωνα σε υβριστές» -κάπου αναφέρονται εν εξάλλω τα ονόματα των Πολυχρονίου, Δρούζα, Μαστοράκη.

ΘΕΩΡΙΕΣ ΣΥΝΩΜOΣΙΑΣ

Πάνω από 30 θα πήγαιναν στην προγραμματισμένη περιοδεία πληρώνοντας ακόμα και εισιτήριο τετραψήφιου αριθμού ευρώ σε VIP θέσεις. Άλλωστε, και το 1992, που οι περισσότεροι τα είχαν προμηθευτεί για την αθηναϊκή συναυλία, εκείνη ακυρώθηκε. Oύτε τώρα θα τον δουν. Δεν μπορούν να δεχτούν το θάνατο από φυσικά αίτια. Oύτως ή άλλως, οι θρύλοι ποτέ δεν πεθαίνουν έτσι. Όπως o Έλβις, o Μόρισον, ούτε και ο Jacko.

Έχουν ήδη έτοιμες τις πρώτες θεωρίες συνωμοσίας. Δεν είναι οι μόνοι άλλωστε. «Τo timing είναι πολύ ύποπτο», «τον φάγανε λίγο πριν επιστρέψει και προσκυνήσει πάλι όλος ο πλανήτης», «είχαμε κακό προαίσθημα», «εμπλέκουν τη Sony, τις πολυεθνικές, τα royalties, την ενδεχόμενη οικονομική ανάστασή του». Έχουν και τις πηγές τους. «Ακολουθούμε στο twitter τον χορογράφο του κι εκείνος έγραφε την παραμονή τού θανάτου του ότι είχε μόλις κάνει την καλύτερη πρόβα της καριέρας του και ήταν σε άριστη φυσική κατάσταση». Ωραία, αλλά γιατί; «Ήθελαν και το υπόλοιπο 50% του καταλόγου του. Τον σαμποτάρουν συνεχώς εδώ και 15 χρόνια, δεν τον άφησαν να κυκλοφορήσει το κομμάτι-αφιέρωμα στην 11η Σεπτεμβρίου, απέσυραν το δίσκο που επρόκειτο να βγει το 2003».

«ΤO ΔΙΚO ΜΑΣ ΠOΠ ΠΑΡΑΜΥΘΙ»

Ίσως καταλαβαίνουν την επιφύλαξη απέναντι στο πάθος τους, ίσως θέλουν και οι ίδιοι να το βγάλουν από πάνω τους. «Πολλοί νομίζουν ότι δεν έχουμε επαφή με την πραγματικότητα, ότι είμαστε κολλημένοι με κάτι που δεν υπάρχει. Είμαστε άνθρωποι με κανονική ζωή, κανονικές δουλειές με σημαντικές ευθύνες -εγώ οικονομολόγος, άλλη καθηγήτρια Αγγλικών, ασφαλιστές, λογιστές, προγραμματιστές κ.λπ.

Δεν έχουμε στο μυαλό μας μόνο τον Μάικλ Τζάκσον, αλλά νούμερα, πλάνα, ευθύνες. Δεν ισχύει ότι δεν έχουμε άλλη δουλειά και απλά, όταν βρισκόμαστε, πιανόμαστε χέρι-χέρι και τραγουδάμε “Heal the world”», λέει η Γιώτα. Βέβαια, μόλις τελειώνει η κουβέντα μας, τους ζητάει να πιαστούν όντως χέρι-χέρι και απαγγέλλει το ποίημά του «Child of innocence». Μετά από δύο λεπτά τρεμάμενης απαγγελίας, όλοι ξεσπούν σε χειροκροτήματα, κάποιοι σε κλάματα.

Όντως το fandom είναι φορτωμένο με τη στάμπα του «γραφικού» στην Ελλάδα, την ώρα που στο εξωτερικό διδάσκεται στα πανεπιστήμια. O Γαληνός βάζει τον επίλογο. «Είναι δικαίωμά μας να ζούμε αυτό το παραμύθι, περνάμε καλά μαζί του και σε τελική ανάλυση είναι πιο υγιές από τα παραμύθια των άλλων. Είναι έμπνευση, θετική επιρροή, παράδειγμα προς μίμηση». Και κατευθύνονται όλοι μαζί στο «The Mall» για να συναντήσουν τα υπόλοιπα μέλη. Να γιορτάσουν το θάνατο του Jacko ως ένα δραματικό ποπ πανηγύρι. Αυτό δεν ήταν, άλλωστε, η ζωή και η καριέρα του;

Πηγή: TANEA.gr